Jezuiccy astronomowie poszukują życia w kosmosie


Watykan dopiero po 359 latach potępienia, zrehabilitował Galileusza, siedemnastowiecznego włoskiego matematyka, astronoma i fizyka, który jako pierwszy posłużył się w swych obserwacjach nieba lunetą i opowiedział się za heliocentrycznym, Kopernikowskim systemem budowy wszechświata.

Portret Galileusza (Galeria Pitti, Florencja). Wśród jego przyjaciół był młody jezuicki uczony, ojciec Jean Schreck zwany Terrentiusem, który w XVI w. wprawił w podziw swoją wiedzą astronomiczną chiński dwór cesarski.

Portret Galileusza (Galeria Pitti, Florencja). Wśród jego przyjaciół był młody jezuicki uczony, ojciec Jean Schreck zwany Terrentiusem, który w XVI w. wprawił w podziw swoją wiedzą astronomiczną chiński dwór cesarski.

Watykan już od XVI w. zajmuje się badaniem kosmosu, powołując rzymskie Obserwatorium Pontyfikalne. Obserwatorium to mieści się obecnie w Castel Gandolfo – letniej rezydencji papieży, dokąd zostało przeniesione w latach 30-tych z Rzymu. Od roku 1980 watykańskie obserwatorium dysponuje także teleskopem wyższej generacji, zlokalizowanym na górze Graham w Tucson, w Arizonie, gdzie niebo wolne jest od rzymskiego smogu. Pracuje w nim kilkudziesięciu astronomów z zakonu jezuitów, penetrując kosmos w poszukiwaniu innych planet zasiedlonych przez istoty żyjące. Podobnie jak NASA, która także uruchomiła przed laty centrum badań międzygalaktycznych dla wykrycia ewentualnej obecności pozaziemskich cywilizacji.

Zakon męski jezuitów założony został przez Ignacego Loyolę w 1534 r. Profesor Clavius z rzymskiego Kolegium Jezuitów w rezultacie swych uściśleń astronomicznych umożliwił dokonanie w 1582 r. reformy kalendarza, zwanego dziś gregoriańskim. Imiona jezuickich uczonych zostały uwiecznione na mapach Księżyca.

Dziś jezuici z obserwatorium w Tucson godnie kontynuują dzieło swoich poprzedników. Nie wykluczają możliwości istnienia życia na innych planetach. Kilka lat temu, w wywiadzie udzielonym dziennikowi „Figaro”, ojciec George Coyne – w latach 1978-2006, dyrektor naukowy obserwatorium, postawił pytanie: „Czy nie byłoby egocentryzmem, w kategoriach kosmicznych, sądzić, że jesteśmy jedynymi istotami inteligentnymi we Wszechświecie?”

Włoski kapłan, Sabino Maffeo, obecnie specjalny asystent dyrektora watykańskiego obserwatorium, o naukowym aspekcie badań powiedział: „Odkrycie pozaziemskich cywilizacji pozostawiamy NASA. Jeśli chodzi o nas, wolno nam jedynie stawiać pytania o planety, na których mogłyby istnieć warunki umożliwiające życie. Nie możemy też wiedzieć na pewno, czy ewentualne istoty pozaziemskie miały już swego Zbawcę”.

Amerykański jezuita George Coyone, wieloletni dyrektor naukowy obserwatorium watykańskiego i członek pontyfikalnej Akademii Nauk, w obserwatorium w Tucson, w Arizonie przy gigantycznym teleskopie.

Amerykański jezuita George Coyone, wieloletni dyrektor naukowy obserwatorium watykańskiego i członek pontyfikalnej Akademii Nauk, w obserwatorium w Tucson, w Arizonie przy gigantycznym teleskopie.


George V. Coyne SJ (ur. 19 stycznia 1933 w Baltimore) – amerykański duchowny katolicki (jezuita), astrofizyk, długoletni dyrektor Watykańskiego Obserwatorium Astronomicznego (1978-2006). Założyciel grupy badawczej VORG przy Steward Observatory na Uniwersytecie Arizony w Tucson (Arizona), przewodniczący Vatican Observatory Foundation (VOF) oraz Society of Friends of the Vatican Observatory, członek Papieskiej Akademii Nauk i wielu towarzystw naukowych na świecie[1], członek Komisji do Sprawy Galileusza. G. V. Coyne był m.in. profesorem na Wydziale Astronomii Uniwertytetu Arizony w Tucson, dyrektorem Catalina Observatory, zastępcą dyrektora University of Arizona Observatoires oraz Lunar and Planetary Laboratory.

Źródło: Wikipedia, Zdjęcie: Sipa Press

Watykańskie Obserwatorium Astronomiczne (łac. Specula Vaticana, ang. Vatican Observatory, wł. Specola Vaticana) ma bogatą tradycję naukową. W 1576 papież Grzegorz XIII polecił budowę wieży (73 m) przeznaczonej m.in. do obserwacji astronomicznych. Stojąca do dziś Wieża Wiatrów nazywana jest także Wieżą Gregoriańską lub Obserwatorium Gregoriańskim. Na podstawie obserwacji znajdującej się tam meridiany[1] papież zadecydował o reformie kalendarza. W roku 1703 papież Klemens XI przeznaczył Wieżę Wiatrów do obserwacji sejsmologicznych. Nazwa Specula Vaticana pojawiła się w roku 1784 na drzwiach biblioteki za sprawą kard. Zelada. Pod koniec XVIII w. Obserwatorium, nazywane Specola Pontificia Vaticana, stało się też centrum badań meteorologicznych. W roku 1891 papież Leon XIII w swoim Motu Proprio Ut Mysticam zatwierdził Obserwatorum Watykańskie (Specola Vaticana), które stało się znaczącym instytutem naukowym na scenie międzynarodowej. W 1933 r. siedzibą Obserwatorium stało się Castel Gandolfo, gdzie w pałacu papieskim zamontowano nowe teleskopy. Ze względu na rosnące rozświetlenie nieba poszukiwano lepszego miejsca na nowoczesny teleskop nowej generacji. W roku 1980 przy Uniwersytecie Arizony w Tucson powstała Grupa Robocza VORG (Vatican Observatory Research Group). W odległości ok. 160 km od Tucson wybudowano na Mount Graham (ok. 3200 m n.p.m.) nowoczesny teleskop VATT (Vatican Advanced Technology Telescope), którego pracę zainaugurowano w roku 1993. Oprócz działalności naukowej, Obserwatorium organizuje, zwykle co dwa lata, Szkoły Astronomii dla studentów z całego świata, znacznie wspieranych przez papieża.


Źródło: Wikipedia, Zdjęcia: www.vaticanobservatory.org

Linki:
http://vaticanobservatory.org/
http://www.vaticanobservatory.org/index.php/en/photo-gallery

Napisane przez

Nieztejziemi.org to miejsce dla wszystkich entuzjastów alternatywnego myślenia, miłośników spraw niewyjaśnionych oraz parana ukowców. To portal dla fanów wszystkiego co nieziemskie na Ziemi i poza nią. Zainteresowanych współpracą z naszym portalem serdecznie zapraszam do działania. Przysyłajcie teksty, zdjęcia, klipy wideo – obiecuję, że na wszystkie, nawet najdziwniejsze tematy znajdziemy miejsce.